23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı, bir milletin esareti reddedip kendi iradesini ilan ettiği en güçlü tarihsel eşiklerden biridir. Bu nedenle bu günün ruhu, yalnızca kutlama değil; aynı zamanda milli şuurun gelecek nesillere aktarılmasıdır. Ancak Kocaeli’nin Körfez ilçesinde ortaya çıkan görüntüler, bu ruhla bağdaşmayan ciddi bir tartışmayı da beraberinde getirmiştir.
Bir bayram etkinliği kapsamında sahneye yansıtılan ve Türk bayrağının yer aldığı düzenleme, toplumda haklı bir hassasiyet oluşturmuştur. Çünkü söz konusu olan sıradan bir görsel unsur değil, bir milletin bağımsızlık sembolüdür. Bu sembolün yerle ilişkilendirilmesi, hangi niyetle yapılırsa yapılsın, kabul edilebilir bir durum değildir.
Türk bayrağı, bir süsleme malzemesi ya da sahne dekoru değildir. O bayrak, bu topraklarda verilen mücadelenin, ödenen bedellerin ve bağımsızlık iradesinin somut ifadesidir. Bu nedenle onun konumlandırılması, sergilenmesi ve kullanımı son derece hassas bir sorumluluk gerektirir. En küçük ihmal bile toplum vicdanında büyük karşılık bulur.
Burada asıl üzerinde durulması gereken konu, yalnızca bir anlık organizasyon hatası değildir. Bu tablo, aynı zamanda planlama ve denetim süreçlerindeki ciddi bir eksikliğe işaret etmektedir. Bir etkinlik sahnesinde bayrak gibi kutsal kabul edilen bir sembolün nasıl yer aldığı, nasıl onaylandığı ve kimlerin sorumluluğunda gerçekleştiği soruları cevapsız bırakılmamalıdır.
Çocuklara milli değerleri öğretmenin yolu, bu değerleri doğru şekilde yaşatmaktan geçer. Bayrağa gösterilmesi gereken saygının zedelenmesi, eğitim adına verilen mesajı da gölgeler. Çünkü çocuklar söylenenden çok gördüklerini öğrenir. Bu nedenle yapılan her uygulama, aynı zamanda bir eğitim aracıdır.
Elbette burada tek sorumluluk çocuklarda değildir. Koreografiyi hazırlayanlar, sahne düzenini onaylayanlar, okul yönetimleri ve etkinliği denetleyen tüm idari birimler bu sürecin parçasıdır. Bayrak söz konusu olduğunda “dikkatsizlik” ya da “sehven” açıklamaları, sorumluluğu ortadan kaldırmaz.
Yasal düzenlemeler de bu konuda nettir. Türk bayrağının kullanımına ilişkin hükümler, onun manevi değerini zedeleyecek her türlü uygulamayı açıkça sınırlandırır. Bu çerçevede yaşanan görüntülerin sıradanlaştırılması ya da önemsizleştirilmesi, meselenin özünü değiştirmez.
Toplumun beklentisi ise oldukça açıktır: Milli sembollere karşı mutlak bir hassasiyet. Bu hassasiyet zedelendiğinde ortaya çıkan şey yalnızca bir tartışma değil, aynı zamanda güven kaybıdır.
Bugün yapılması gereken, bu tür olayları geçiştirmek değil, tekrarını önleyecek bir bilinç ve denetim mekanizması oluşturmaktır. Çünkü bayrak, bir gösterinin parçası değil; bir milletin ortak hafızasıdır. Ve o hafıza, en küçük ihmalde bile zarar görür.
