Futbol sadece 90 dakikalık bir yeşil saha mücadelesi değildir; tribünlerin ördüğü, şehirlerin birbirine bağlandığı görünmez köprülerin hikayesidir. Dün gece bitiş düdüğü çaldığında, sadece Antalya Stadyumu’na değil, İzmit Körfezi’nin derinliklerine de koca bir sessizlik çöktü. Antalyaspor, Süper Lig’e veda etti.
Akdeniz’in kırmızı-beyazlı temsilcisinin küme düşmesi, kuşkusuz en çok kendi şehrini yaktı. Ancak bu acıyı en az Antalyalılar kadar derinden hisseden, gözü yaşlı bir grup daha vardı: Kocaelispor taraftarı.
Peki neden? İzmit nere, Antalya nere? Kilometrelerce uzaktaki iki camiayı birbirine bu kadar sıkı bağlayan bağ ne?
Depremin Acısıyla Yoğrulan Kadim Dostluk
Bu dostluk, dünün ya da bugünün şampiyonluk yarışlarından doğmadı. Bu bağ, Türkiye’nin en karanlık gününde, 17 Ağustos 1999 depreminde çelikleşti. İzmit acıyla kıvranırken, enkaz altından canını kurtarmaya çalışırken, Antalya halkı ve Antalyaspor taraftarı yardıma ilk koşanlardan, acıyı ilk paylaşanlardan oldu.
O günden sonra tribünlerde yazılmamış bir kanun yürürlüğe girdi. Ne zaman bir Kocaelisporlu Antalya’ya gitse deplasmanda değil, evinde gibi ağırlandı; ne zaman Antalyaspor İzmit’e gelse, Körfez halkı onları bağrına bastı.
İşte bu yüzden, Antalyaspor’un küme düşmesi Kocaelispor taraftarı için “sıradan bir takımın küme düşmesi” değildir. Bir dostun, bir kardeşin evine ateş düşmesidir.
Tribünde Matem, Gönüllerde Umut
Dün geceden beri sosyal medyada, sokakta, Hodri Meydan’ın dilinde hep aynı hüzün var. Kocaelisporlular, Süper Lig’de yoluna devam ederken oradan ayrılan en güzel deplasmanın, en samimi dostun Süper Lig’e veda edişini izlediler.
Körfez taraftarının bugünkü üzüntüsü, sadece bir futbol nostaljisi değil, vefanın en somut göstergesidir. Futbolun endüstriyelleştiği, holiganizmin ve nefret dilinin körüklendiği bu çağda; dostunun acısıyla kahrolabilmek turnusol kağıdı gibidir. Kocaelispor taraftarı, dün gece o kağıttan bir kez daha alnının akıyla, vefasıyla çıktı.
Antalyaspor Camiasına Bir Not: Düştüğünüz yer, sadece bir alt ligdir. Sizin gibi köklü bir çınar, o tribünlerdeki o asil ruh olduğu sürece ait olduğu yere elbet geri dönecektir.
Başını dik tut Antalya. Körfez seninle ağladı ama seninle güleceği günleri de çok iyi biliyor. Bu veda kalıcı değil, sadece bir durak. Yolunuz açık olsun, kardeşliğimiz baki…
