Hayatta insanın sahip olabileceği pek çok şey var. Makam sahibi olabilirsiniz, zengin olabilirsiniz, başarılı olabilir, toplumda saygın bir yer edinebilirsiniz. İyi bir kariyeriniz, geniş bir çevreniz, güçlü dostluklarınız olabilir. Ama bütün bunların ötesinde, insanın sahip olması gereken çok daha değerli bir özellik var: Vefa…

Çünkü insanı gerçekten insan yapan, ne kadar yükseldiği değil, yükselirken kendisine uzanan elleri unutmayışıdır.

Hayat bazen insanı hiç beklemediği yerlere taşır. Dün bir kapının önünde bekleyen, bugün o kapının sahibine dönüşebilir. Dün birinin desteğine ihtiyaç duyan, bugün başkalarına destek verecek güce ulaşabilir. İşte tam da bu noktada insanın karakteri ortaya çıkar.

Asıl mesele, düştüğünüz günü değil, elinizden tutanları hatırlamaktır.

Ne yazık ki bazı insanlar, işleri yoluna girdiğinde geçmişlerini de geride bırakıyor. Kendilerine inananları, zor zamanlarında yanında duranları, bir telefonuyla kapısını açanları, imkânlarını paylaşanları unutuyor. Dün birlikte yürüdükleri insanlara bugün selam vermeyi bile kendilerine yakıştıramıyor.

Oysa makamlar geçicidir, unvanlar değişir, servet azalır, güç el değiştirir. Bugün alkışlayan kalabalıklar yarın başka kapılara yönelebilir. Geriye ise insanın nasıl biri olduğu, kime ne yaşattığı ve hangi gönüllerde nasıl bir iz bıraktığı kalır.

Vefa, karakterin aynasıdır

Nankörlük sadece yapılan iyiliği unutmak değildir. Bazen bir insanın emeğini yok saymak, bazen zor gününde yanında olanı görmezden gelmek, bazen de menfaatiniz bittiğinde bir dostluğu bitirmek de nankörlüktür.

Elbette herkesle aynı yolda yürümek zorunda değilsiniz. Herkesi sevmek, herkese güvenmek ya da her yapılanı sineye çekmek zorunda da değilsiniz. Ancak yollarınız ayrılsa bile geçmişte yapılan iyiliği inkâr etmeyin.

Bir insanla bugün anlaşamıyor olabilirsiniz. Fikirleriniz değişmiş, yollarınız ayrılmış olabilir. Ama dün size yaptığı iyiliği bugün yok saymak, karşı tarafın değil, sizin karakterinizin meselesidir.

Unutmayın; vefa, her zaman aynı yerde durmak değil, geçmişe saygı duyabilmektir.

İnsan en çok yükseldiğinde sınanır

İnsanların gerçek karakterleri çoğu zaman yoklukta değil, varlıkta belli olur. Çünkü yoklukta herkesin bir ihtiyacı vardır. Asıl sınav, ihtiyaçlarınız karşılandığında başlar.

Bir zamanlar yardım istediğiniz insanlara tepeden bakmaya başladıysanız, size inananları küçümsüyorsanız, bugün bulunduğunuz yeri yalnızca kendi başarınızın eseri sanıyorsanız biraz durup düşünmeniz gerekir.

Hiç kimse hayat yolculuğunu tek başına tamamlamaz. Birinin duası, bir başkasının emeği, bir dostun tavsiyesi, bir büyüğün desteği, bazen de hiç tanımadığınız bir insanın küçük bir iyiliği sizi bugün olduğunuz yere taşımış olabilir.

Bunları unutmak, sadece geçmişe değil, insanlığa da haksızlıktır.

Her şey olun ama insanlığınızı kaybetmeyin

Benim için hayatta en kıymetli insan, ne en zengin olan ne de en yüksek makamda oturandır. En kıymetlisi, nereden geldiğini bilen, kendisine yapılan iyiliği unutmayan ve gücü eline geçtiğinde başkalarına da el uzatabilendir.

Çünkü vefa parayla satın alınmaz. Makamla kazanılmaz. Kartvizite yazılmaz. İnsanın yüreğinde taşımadığı bir değeri, hiçbir unvan ona kazandıramaz.

Hayat uzun bir yolculuk. Bugün güçlü olan yarın desteğe ihtiyaç duyabilir. Bugün kapısını çalmadığınız bir insanın kapısını yarın çalmak zorunda kalabilirsiniz. Bu yüzden insan ilişkilerini çıkar üzerine değil, samimiyet ve saygı üzerine kurmak gerekir.

Sözün özü;

Her şey olun… Başarılı olun, zengin olun, makam sahibi olun, tanının, bilin, yükselin. Ama sizi bugünlere taşıyanları unutacak kadar küçülmeyin.

Bir selamı, bir teşekkürü, bir hatırayı, bir iyiliği esirgemeyin.

Çünkü insanın büyüklüğü, sahip olduklarıyla değil, unutmadıklarıyla ölçülür.

Ve unutmayın:

Dün elinden tutanları bugün görmezden gelenler, yarın kendilerine uzanacak bir el bulamayabilirler.

Her şey olun ama nankör olmayın. Çünkü nankörlük, insanın sahip olduğu bütün güzellikleri gölgeleyen en ağır kusurlardan biridir.