Kocaeli’nde yerel basının ne kadar güçlü olduğunu anlatmaya gerek yok. Yüzlerce gazete, yüzlerce kalem… Her biri kendi okuyucusuna ulaşma çabasında. Bu rekabet, doğru kullanıldığında kaliteyi artırır. Ancak işin bir de sorgulanması gereken tarafı var.

Özellikle spor basını…

Futbol gibi milyonları peşinden sürükleyen bir alanda yazmak, sadece “ben de izledim” demekle olmaz. Bu iş; sahayı okumayı, oyunu anlamayı, takımı takip etmeyi ve en önemlisi samimiyeti gerektirir. Ama gelin görün ki, bugün bazı kalemler bu sorumluluğun oldukça uzağında duruyor.

Kendini spor yazarı olarak konumlandıran ama tribüne gitmeyen, takımı yerinde takip etmeyen, sahadaki mücadeleyi birebir yaşamayan bir anlayış ne kadar sağlıklı olabilir? Soğuk havada ekran başından maç izlemek elbette tercih meselesidir; ancak bunu derin analiz gibi sunmak, işin doğasına ne kadar uygundur, tartışılır.

Daha da dikkat çekici olan ise şu:
Bazı yazılarda özgünlükten çok tanıdık cümleler var. Televizyon programlarında yapılan yorumların, birkaç kelime değiştirilerek köşe yazısı gibi sunulması artık kimsenin gözünden kaçmıyor. Oysa spor yazarlığı, başkasının söylediklerini tekrar etmek değil; kendi bakış açını ortaya koyabilmektir.

Bu durum sadece bir kalite meselesi değil, aynı zamanda okura karşı bir sorumluluk meselesidir. Çünkü okur; fikir görmek ister, tekrar değil. Analiz görmek ister, ezber değil.

Kocaeli gibi futbol kültürü güçlü bir şehirde, spor yazarlığı bu kadar hafife alınmamalı. Bu şehirde insanlar takımlarını gerçekten takip eder, tartışır, hisseder. Dolayısıyla yazılan her satırın bir karşılığı vardır.

Sonuç olarak mesele kimsenin yazı yazması değil.
Mesele, yazılanın ne kadar dolu olduğu.