Kocaelispor, bu hafta Konyaspor deplasmanında aldığı galibiyetle sadece üç puan kazanmadı; aynı zamanda taraftarına umut, teknik ekibine ışık verdi. Uzun zamandır beklenen o “takım gibi oynama” ruhunu sahaya yansıtan Yeşil-Siyahlılar, Petkovic’in yokluğunda adeta zincirlerinden kurtulmuş gibiydi.

Maçın başından itibaren Kocaelispor, agresif ve dirençli bir oyun anlayışıyla dikkat çekti. Orta sahada topa daha fazla sahip olan, rakibe alan bırakmayan, önde basan bir takım izledik. Özellikle Serdar Dursun ve Tayfur Bingöl ikilisinin uyumu, oyunun hem hücum hem savunma yönünde fark yarattı. Bu iki isim, sahanın her yerinde görünürken, takımın temposunu da yukarı taşıdı.

Petkovic’in yokluğunda, topun daha hızlı dolaştığı, hücumların daha doğrudan geliştiği bir Kocaelispor izledik. Önceki haftalarda “ağır çekim” oynayan, temposuz ve isteksiz görünen takım gitmiş, yerine mücadele eden, kazanmaya inanan bir ekip gelmişti. Bu fark, sadece bireysel performanslarla değil, doğru tercihlerle de açıklanabilir. Selçuk İnan’ın bu maçta kurduğu on bir, belki de sezonun en dengeli ve mantıklı kadrosuydu.

Futbol sadece yetenekle değil, uyumla oynanır. Petkovic gibi bireysel olarak kaliteli ama oyun ritmini düşüren bir oyuncu, takımın genel kimyasını bozabiliyor. Bu maç, bunu net biçimde gösterdi. Kocaelispor’un sahada bir bütün olarak mücadele etmesi, herkesin görev bilinciyle oynaması galibiyetin anahtarı oldu.

Son söz olarak… Selçuk İnan umarım bu karşılaşmadan gerekli dersi çıkarır. Elinde Serdar Dursun gibi, hem bitirici hem de takım oyununa katkı sağlayan bir oyuncu var. Bundan sonraki haftalarda da bu kimyayı koruyabilirsek, Kocaelispor yalnızca galibiyet değil, istikrar da kazanacaktır.